nakakalungkot kasi yung storya.
hindi naman sa nangyari na sakin yung gano’n, alam ko lang yung pakiramdam ng iwanan, balikan at iwan ulit.

oo, masakit maiwan, pero mas masakit yung alam niyong mahal niyo yung isa’t isa pero hindi kayo pwedeng magsama. katulad nung lagi nilang sinasabi, “hindi kami para sa isa’t isa.”

nakakapanghinayang.

nandiyan na, mawawala pa.

siguro meron talagang dumadating sa buhay ng tao na mamahalin niya ng sobra. na kahit nasaktan siya, dun pa rin siya sasaya. yung pakiramdam niya, dun siya magiging kumpleto.

kaya lang minsan, hindi iyon para sa kanya…

***

kagabi tumawag yung ex ko. ikakasal na daw siya. aalis na rin papuntang europe. bago yung desisyon niyang yun, dapat magkikita kami eh. kaya lang laging hindi pwede.

hindi naman namin gustong magkabalikan. alam naman namin na hindi talaga kami magtatagal. pero minahal ko talaga yun. sa kanya ko naranasan umiyak gabi-gabi. sa kanya ko naranasan magpakatanga. kahit sobrang sakit ng mga ginawa niya, tinatanggap ko pa din siya.

nung sinabi niya yung mga balita niya kagabi, hindi ako nagulat. alam ko naman na kasing mangyayari talaga yon.

hindi na rin masakit. namanhid na ‘ko sa kanya.

pero kahit ganun ‘yun, mahalaga siya sa ‘kin.

hindi man niya ko minahal katulad ng pagmamahal ko sa ‘kanya, madami naman akong natutunan.

siguro nga masasabi natin na iniwan niya ko.

pero para sa ‘kin ang iniwan lang niya yung relasyon namin noon.

meron pa rin naman kaming relasyon ngayon eh. magkaibigan.

siguro siya yung taong dumating sa buhay ko na minahal ko ng sobra. na kahit nasaktan niya ko, sa kanya pa rin ako sumaya. yung pakiramdam ko, sa kanya ako naging kumpleto.

pero hindi kami para sa isa’t isa.

pero siya din yung taong nagturo sa ‘kin maramdaman yung totoong pagmamahal.

siya yung nagturo sa ‘kin kung paano mahalin yung taong talagang para sa ‘kin.

nandun na si friend, nakaupo. nahihirapan daw siyang tumayo at maglakad. tinanong namin siya anong nangyari. bigla na lang daw sumakit ang mga binti niya nung araw na iyon.

alas sais na ng gabi. vacant na namin. katulad ng lagi naming ginagawa, pumunta na kami sa canteen para kumain.

nang sa wakas ay kakain na kami, sinabi ni friend na ikakasal na sila ng boyfriend niya. sa ilang segundo, lahat kami ay nagulat at parang tumigil ang lahat. tila hinihintay namin kung bigla ba siyang tatawa at sasabihing biro lang ang lahat. pagkatapos ay natuwa kami at na excite para sa kanya. limang taon na kasi sila ng boyfriend niya. sa totoo lang, kinilig pa nga ako dahil bihira lang naman ang nagpapakasal ng ganun kaaga.

at naisip ko, bakit nga ba sila magpapakasal ng ganun kaaga?
nasagot ang katanungan ko nang sinabi niyang buntis siya.
at siyempre, itatanong namin lahat ng pwedeng itanong.
-kelan pa?, kelan mo nalaman?, ilang months na? kelan kayo ikakasal?, anong sabi niya?, sino ng nakakaalam?, at marami pang ba…

hindi ko na idedetalye ang mga sagot sa mga tanong na iyon…

kaya pala masakit ang mga binti niya, kasama iyon sa pagbubuntis.

ang totoo, masaya ako para sa kanya. magkakapamilya na siya at masuwerte siya sa mapapangasawa niya. wala na kasi siyang mga magulang kaya masaya din siya na sa wakas may matatawag na siyang sarili niyang pamilya.

hindi ko tuloy maiwasan mainggit sa kanya. hindi naman dahil gusto ko din mabuntis noh. katulad nga ng sinabi ko, masuwerte siya sa mapapangasawa niya. responsable at mahal na mahal siya. nung nalaman nilang dalawa na buntis siya, tuwang tuwa daw yung lalaki at pagkatapos noon ay masaya pang ibinalita sa mga kabarkada niya na magiging tatay na siya. nung araw din iyon napagdesisyunan na nilang magpakasal. ayaw pa sana ni friend, dahil magastos na masyado. pero ayaw pumayag nung boyfriend niya. gusto niya makasal sila as soon as possible.

at isa pa, first and last niya yung boyfriend niya. hindi katulad ko, nakailang boyfriend na at wala sa mga ‘yon ang matatawag kong matinong relasyon.

siguro sa dami ng naririnig kong nabubuntis ng maaga kaya hindi na issue sa akin yun. pero syempre may mga tao talagang mapanghusga. yung mga taong tinatawag kong close-minded. yung mga taong hindi pa bukas ang isip sa realidad ng buhay…

ayos lang naman kay friend na buntis siya. pero hindi natin maaalis sa kanya na magalala. ano na nga naman ba ang sasabihin ng mga tao. paconservative kasi ang beauty ni friend, scholar pa. yung tipong hindi mo maiisip na hihinto ng pagaaral para maghanda sa panganganak.
ayaw naman niyang mawala yung baby niya. sabi niya, mali na nga yung nagawa, mali pa yung susunod na gagawin. sabi ko, “ano ka ba. hindi mali yun. ginawa niyo naman yun out of love.”

alam namin hindi maganda yung mga sasabihin ng mga tao. syempre, hindi naman talaga nila lubos na kilala si friend kaya ano bang alam nila?

bilib nga ako kay friend. nung sinabi niya sa amin yung good news parang normal lang sa kanya. hindi siya katulad nung mga napapanood ko sa telenovela na hindi alam ang gagawin dahil buntis siya. ayaw niyang mawala yung baby niya kaya kahit isang sem na lang, titigil siya sa pagaaral para maalagaan ng mabuti yung sarili niya hanggang sa pangangak niya.
….

magkaka baby na kami sa barkada.. excited na ko.

Kit Got a Doraemon Quote

“Hindi mo dapat iyakan ang nakaraan. Isipin mo, bakit nasa harap ang mata? Ito ay para lagi mong nakikita ang hinaharap.”

ito ang unang post na nakita pagkabukas ko ngayon ng facebook.
wala lang. share lang.

ayun.

naka-relate lang ako dun sa quote. nakakatuwa lang at sa dinami-dami naman ng pwedeng magsabi no’n, si doraemon pa.

***

ayun nga.

habang pinagmamasdan ko ang mga propesor sa kalapit naming mesa noong biyernes, naitanong ko sa kasama ko, “bakit ganon noh? ang daming gwapong bading. nakakalungkot. sayang kasi.”

at sumagot siya,

“oo nga. pero yung mga lalake, panget.”

haha. alam ko hindi naman lahat. biruan lang namin yun.

at wala rin naman nilikhang panget ang diyos…

***

kagabi, may kinukuwento ang nanay ko. may bumili daw sa tindahan namin.

ang gwapo daw. matangkad.

at ayun nga. bading…

ayaw ko na siyang pakinggan kaya sabi ko matulog na siya.

***

nanghihinayang lang talaga ako sa mga ganun.

yung tipong makakakita ka ng sobrang gwapong lalake at di mo maalis yung titig mo. gusto mong magpacute pero maiisip mong baka sabihin niya mas maganda pa siya sa ‘yo.

sobrang nakakalungkot yun.

konti na nga lang silang biniyayaan ng magandang mukha, ibang kasarian pa ang gusto nila…

***

palagi itong naitatanong,

“hindi naman nanganganak ang bakla, bakit sila dumadami?”

bakit nga ba?

naalala ko tinanong din yan ng guro namin sa psychology noong  third year kami. inalam niya ang pananaw namin kung bakit mas madaming bakla ngayon kaysa noong unang panahon. tinanong niya kung ito kaya ay nasa ating genes o dahil sa mga impluwensiya ng bagay at taong nakapaligid sa atin. nature or nurture kung baga.

sumagot ang kaklase ko. maaari daw na may kinalaman ang heredity. may sinabi siya tungkol sa pagkakapares-pares ng mga chromosomes. may point siya sa totoo lang. lahat naman ng bagay sa mundo ay may pagkakaiba at nagiiba.

pwede rin naman maging bakla o tomboy ang isang tao dahil sa mga impluwensiya ng ating kapaligiran, hindi ba?

para sa akin, walang tiyak na sagot. dahil nga magkakaiba ang tao sa mundo, magkakaiba rin ang sitwasyon. ang nature or nurture na sinasabi nila, o mas kilala sa heredity versus environment, ay hindi maaring mapaghiwalay dahil ito ang mga bagay na lumilinang sa personalidad ng isang tao.

yung tanong kung bakit mas madaming bakla ngayon, sa aking palagay, simple lang, malayang pamamahayag.

mas nasasabi na ng bawat ang isa ang kanikanilang opinyon at damdamin sa panaho natin ngayon.

mas bukas na ang isipan ng mga tao ngayon sa mga usapin o paksang hindi katanggap-tanggap noong mga naunang panahon, tulad ng homosexuality.

may lakas na ng loob ang mga bading na ihayag ang kanilang tunay na pagkatao dahil sa kaalamang madami na ring susuporta sa kanila.

***

ayun.

napaisip lang ako.

puro kasi tungkol sa bading ang naririnig at nakikita ko nitong mga nakaraang araw eh…

Mula pa noong bata ako ay iniisip ko na ito. Bakit nga ba nilikha ang ipis?

Sabi nila, lahat tayo ay may purpose sa buhay. Ang ibig sabihin ba noon ay may purpose din ang ipis? Kung meron, ano? ang magparami at manakot? marahil ay para magsilbing pagkain ng ibang nilalang upang maging balanse ang food chain ng ating ecosystem.

Pero hindi ko pa rin maintindihan. Madami naman ibang insekto diyan. pwede naman sigurong wala na lang ipis.

Bakit ganoon na lamang ang galit ko sa ipis at ayaw ko itong mag exist?

hindi naman sa ganon. di naman ako galit. takot lang ako sa ipis.

sa sobrang takot ko ni hindi ko ito kayang lapitan at patayin. kapag nakakita ako ng ipis sa gabi at hindi ito napatay dahil nakatakbo, hindi ako makakatulog. kukulitin ko yung nanay ko para hanapin yun at patayin. at kapag bigla lamang itong sumulpot ng walang pasabi ay siguradong magsisisigaw ako na parang baliw. (exagge ba? di naman talaga ganun. isang sigaw lang sabay takbo.)

kagabi, habang naghuhugas ako ng pinagkainan, may nakita akong ipis sa pader (pader ba o dingding? pareho lang ba ‘yun? basta sa wall). ayun. di naman ako sumigaw o ano man, basta patuloy lamang akong naghugas ng pinggan.

syempre hindi ako mapakali ng mga oras na iyon. tingin ako ng tingin dun sa ipis dahil baka bigla ‘yun tumakbo papunta sa ‘kin. iyong mga ganoong ipis pa naman talaga ang kinakatakutan ko. malaki at mukhang nakakatakot. gumagalaw-galaw pa yung antenna niya sa ulo.

nang sinasabon ko na yung huling bowl na dapat kong hugasan, gumalaw yung ipis at humarap sa ibang direksyon. tiningnan ko siya at kinausap sa isip ko. para akong ewan na sinabing, “huwag kang lalapit. huwag kang lilipad kung ‘di sisigaw ako.” (sa isip ko lang yun ah. di ko naman sinabi ng malakas).

ayun na nga. parang mental telepathy. parang nabasa nung ipis yung nasa isip ko at gustong mang-inis.

biglang lumipad yung ipis! sumigaw ako ng, “MAMA! MAMA MAY IPIS!” at tumakbo sa sala kung saan nakahilata yung nanay ko habang dala-dala yung bowl at sponge na punong-puno ng sabon. nagulat yung nanay ko at biglang napaupo mula sa mahimbing na pagkakatulog. pumunta siya sa kusina at pinatay yung ipis.

noon lamang ako nakahinga ng maluwag.

bakit ba nga naman kasi nag exist pa ang ipis?

naisip ko kagabi na kapag nagkaroon na ako ng sariling bahay pananatilihin ko itong malinis. lahat ng ipis na tutungtong sa bahay ko, sisiguraduhin kong tepok.

oo. masakit nga ang tiyan ko.
pero kung iniisip mo na gusto ko lang mag c.r., eh mali ang iniisip mo.

(dahil nanggaling na ‘ko doon. )

pero hindi nga iyon ang dahilan.

ewan ko ba. dahil kaya ito sa choc nut? malapit ko na kasing maubos yung isang balot.

‘di ko alam kung paano ko ipapaliwanag ang sakit ng tiyan ko.

sinisikmura lang ba ako o ano? o baka dapat lang talaga akong magpunta sa c.r…

ayan. masakit na naman siya. (haaay..)

may tatlong araw na ring sinusumpong ang tiyan ko. yung parang di ako makakain ng maayos. di ko kasi masyadong nararamdaman ang gutom.

at ang lahat ng ito ay nagsimula sa canton…

pancit canton. yung matigas na noodles ng lucky me na lumalambot pag pinakuluan tapos lalagyan mo nung seasoning na kasama sa balot niya.

ito talaga ang nagpapasakit ng tiyan ko. kahit constipated ako ay siguradong mapapapunta ako sa c.r. kapag kumain na ‘ko ng canton.

ewan ko ba. pareho lang naman sila ng noodles. yung may sabaw. pero hindi naman sumasakit ang tiyan ko sa noodles.

naisip ko na rin na baka hindi ko masyadong nailuto yung pancit canton na kinain ko nung isang araw. pero mali. dahil napasobra pa nga ang pagkakaluto ko non. yung sobrang lambot at di ko na malasahan dahil parang sinipsip na niya lahat ng katas nung toyo.

simula noon ay parang nawalan na ‘ko ng gana sa pagkain. (pero kumakain pa rin ako. di nga lang kasing dami nung nakasanayan ko.)

siguro di lang ako natutunawan.

naalala ko tuloy yung mga panahon na hindi marunong makisama yung tiyan ko. yung tipong may lakad ako tapos bigla siyang magiinarte. kaasar iyon hindi ba?

may pagkakataon din na nasa unibersidad ako at kami ay nakikinig sa aming propesor nang bigla siyang sumakit ng todo todo. dahil naman ‘yun sa brownies. umagang umaga kasi at konti lang ang kinain ko sa almusal tapos kumain ako nung brownies na gawa nung kaklase ko. sh** talaga. sinusumpa ko yung araw na yun. kung ikaw ba naman pagkakikay kikay mong babae tapos ganun mangyayare sa ‘yo.

naisip ko tuloy, totoo kaya yung sabi nila na lahat naman ng tao nagdadaan sa ganitong sitwasyon. yung tipong sasakit ang tiyan mo sa maling lugar at pagkakataon. kung pwede lang ay ipagpapalit mo ang lahat para lang bigla kang mapunta sa bahay niyo at doon na lang tapusin ang kalbaryo mo. pero wala kang magagawa dahil nariyan na yan. ang una mong gagawin ay maghanap ng cr. o tissue? kung maaari ay tubig at sabon. pero makakapili ka pa ba kung talagang inaaway ka na ng tiyan mo? hihilingin mo pa na sana walang tao sa c.r. na papasukan mo dahil sobrang nakakahiya kung meron.

siguro nga lahat naman tayo nagdadaan sa dyahe moments. moments na kapag naalala mo eh kaiinisan mo, o kung hindi naman ay tatawanan na lang…

-

ano naman ang kinalaman ng burger?

wala lang.

‘di ko naman sinisisi ang burger ng mcdo kung bakit hindi naging maganda ang gabi ko. wala lang akong maisip na title. nagandahan lang ako sa “burger”.

-

ayun. hindi nga naging maganda ang gabi ko.

-

ang lahat ay nagsimula ng magyayang kumain sa mcdo ang aking kaibigang itago na lang natin sa pangalang, “friend”…

pagkatapos ng klase namin kagabi, hinintay ko pa ng ilang minuto si friend dahil hindi sila agad dinismiss ng echusera nilang prof.

pag labas namin, ayaw pa daw umuwi ni friend. gusto daw niyang kumain. okay lang naman sa ‘kin kaya pumayag ako.

kumain nga kami sa mcdo. (dahil iyon lang ang kaya ng aming budget.)

-

habang  nilalagyan ko ng ketchup ang fries bago kagatin, may lalaking pumasok  sa pinto at sabay na napatingin sa ‘kin.

“pu**** *na.”, nasabi ko.

kilala ko ang lalaking iyon. itago na lang natin siya sa pangalang, “boy“. nagulat si friend at tinanong kung napano ako. namukhaan niya rin yung lalaki. iyon ang longtime boyfriend ng isa ko pang friend na itago na lang natin sa pangalang, “girl“. (actually, hindi ko alam kung friends pa din kami.)

-

ayun na nga. mabilis na pumasok si boy. maya-maya, nakita namin si girl na paalis. hinintay niya sa labas si boy.

siguro kakain din dapat sila doon pero umalis na lang nang makita ako.

nanlambot ako nang uber non. di ko naubos yung burger ko dahil talagang hindi ko na iyon malunok.

-

bakit ganoon ang mga naging reaksyon namin?

-

hindi ko alam kung matatawag niyo kaming magkakaaway pero iniiwasan ko sila ng bonggang bongga. nagpalit pa ako ng number para maputol na lahat ng komunikasyon ko sa kanila.

para sa akin ang gusto ko lang ay umiwas. iniiwasan ko si boy. at para maiwasan ko si boy, iniiwasan ko na rin si girl. nahihiya din kasi ako sa kanya. kaibigan ko si girl nung highschool pero may nagawa akong malaking kasalanan sa kanya. at ang kasalanan na iyon ay si boy…

-

maayos na sana noon ang lahat. pero makulit si boy. di ko alam kung sobra lang ang pagkakabuhol-buhol ng utak nun. sabi ko tigilan niya ko. alam ko naman na kapag nalaman na naman ni girl ang pangungulit niya, ako pa rin ang lalabas na masama at si boy ang paniniwalaan niya.

nang di ko na matiis ang lahat, sinabi ko kay girl na tinetext ako ni boy. wala na akong pakialam nun kung paniwalaan man niya ako o hindi, ang nasa isip ko lang nun eh masabi ko yung kaga**hang ginagawa ng boyfriend niya.

-

‘di ko na nalaman kung naniwala siya sa akin dahil kinabukasan ay nagpalit na ako ng number…

-

ang nangyari kagabi na nga ang pinakainiiwasan ko sa araw-araw, ang makita sila.

-

nung pauwi na kami, sabi ni friend dun na lang kami sumakay sa malayong sakayan ng jeep dahil nakita niyang sa ibang direksyon nagpunta si girl at boy.

nang malapit na kami sa pinupunong jeep,

“pu**** *na. puny***ang buhay to oo”, ang nasabi ko.

nagulat na naman si friend at natawa nang makita ang nakita ko.

pasakay din sa jeep na iyon si boy at girl.

dumiretso na lang kami at sumakay sa ibang jeep at naghintay pa ng ilang minuto dahil wala ng gaanong pasahero sa mga oras na iyon.

-

“sa kakaiwas, ayan ang nangyayare…” sabi ko at tumawa na naman si friend…

***

pagkauwi ko sa bahay, ito ang naisip ko…

the more you avoid something, the more it haunts you…

at sa susunod kapag naisip ko nang umuwi, uuwi na ‘ko, di ‘ko na hihintayin si friend.

may pagkakataon na pinatawag ako sa office. sobrang kaba ko nun. akala ko masususpend ako dahil sa truancy. (minsan kasi ‘di ako pumapasok, nakikipag date lang ako). ayun, mali naman pala ang hinala ko. marereprimand lang pala ako dahil sa habitual tardiness.

hindi naman ako nahuhuli sa klase dahil hindi ako maagang nagigising, o di kaya’y traffic, o nasiraan ang jeep na sinasakyan ko (‘yun lang yung dahilan ko). matagal lang talaga akong magayos ng sarili.

ang totoo niyan, dahil 7:00 am ang pasok ko noon, 5:00 pa lang ay gising na ako. ewan ko ba kung bakit napakatagal kong maligo. isali mo pa ang oras na ginugugol ko sa pagsusuklay ng aking buhok.

ngayong ako’y nasa kolehiyo na (at ggraduate na) may mga pagkakataon pa din na nahuhuli ako sa klase. mas mabilis na akong maligo ngayon pero mas tumagal naman ang pagaayos ko sa sarili. syempre, marunong na akong maglagay ng make-up ngayon. nariyan ang pagguguhit sa kilay, paglalagay ng foundation, lipstick at blush. kung tutuusin mabilis lang naman ang paglalagay ng mga ito, maarte lang talaga ako.

gusto ko pag aalis ako ng bahay maayos na maayos ang itsura ko. madalas kasi akong makapuna ng mga babaeng masyadong maputi ang mukha pero hindi pantay sa kulay ng leeg, o kaya’y parang sinampal ang mga pisngi. mayroon din mga ngamumukhang emo dahil sa sobrang kapal ng eyeliner. gusto ko pag aalis ako ng bahay, sinisigurado ko na tamang tama lang ang pagkakalagay ng make-up ko. yung parang natural lang. (haha!) syempre hindi naman pwedeng lagay lang tayo ng lagay o suot ng suot ng kung ano-ano sa katawan, dapat alam din natin kung alin ang babagay hindi lang sa sarili natin kung hindi pati sa lugar o okasyon na pupuntahan natin.

***

ngayong nasa kolehiyo na ako, hindi na ako gaanong na le late. syempre dahil 4:30 pa ng hapon ang klase ko, tanghali pa lang naliligo na ‘ko.